.
Pobierz teraz (349 kB)
MEMENTO ** KRAINA CYTAT „Komunizm to władza, naga, niczym nieograniczona, z definicji dopuszczająca każdą skuteczną metodę swej obrony i ekspansji. Reszta to tylko forma bez znaczenia, może się zmieniać i dostosowywać. To władza zła nad dobrem, wszystkiego co w człowieku najgorsze nad tym co najlepsze, władza kanalii i degeneratów nad ludźmi szlachetnymi. Oczywiście możemy analizować dekoracje, jak ktoś lubi tracić czas, jest głupi lub tchórzliwy - tylko po co?”
M O D L I T W A
piątek, 25 lutego 2022
niedziela, 25 lipca 2021
czwartek, 8 lipca 2021
Ks. Jarosław Wiśniewski MISYJNA SIEROTA
https://www.mali-rycerze.pl/czytam,1300
Szczęść Boże Szanownej Redakcji
Dziwny i piękny misjonarz Ks. Jarosław Wiśniewski (obchodzący 25-lecie
posługi misyjnej na Wschodzie) tym wierszem (rap?) opowiada o swej
"włóczędze misyjnej" i prosi o wsparcie...
* * *
LIST TEN JEST AKCJĄ POWOŁANIOWĄ
TO PROŚBA PORADA I PRACA DOMOWA
OPOWIEM CI TUTAJ JAKIE SĄ MISJE
POSŁUCHAJ UWAŻNIE, MOŻE TEŻ POJDZIESZ
NIE BĘDZIE TUTAJ KWIECISTYCH WSTĘPÓW
MOJE NAZWISKO - JAROSŁAW WIŚNIEWSKI
MOJA OJCZYZNA KUJAWSKO-POMORSKIE
MIEŚCINA RYPIN - ZIEMIA DOBRZYŃSKA
SIEDEM LAT BYŁEM MINISTRANTEM
WŁÓCZĘGĄ BYŁEM W OGÓLNIAKU
DO WOJSKA ZABRALI - NIEBIESKIE BERETY
NIE CHCIAŁEM STRZELAĆ - TRAFILEM ZA KRATY
PROSIŁEM BOGA - BY MNIE UWOLNIŁ
WIELE MU WTEDY OBIETNIC DAŁEM
NIE OKŁAMAŁEM - PROSTO Z ARESZTU
DO SEMINARIUM SIĘ UDAŁEM
WINIŁEM ROSJĘ ZA SWOJE KLĘSKI
ZA TO ŻE W POLSCE TAK CIĘŻKO BYŁO
ALE BISKUPA MOCNO PROSIŁEM
BY DO SOWIETÓW NA MISJE WYSŁAŁ
PRAKTYKĘ MIAŁEM NA BIAŁORUSI
MIEŚCINA INDURA KOŁO GRODNA
WILNO TEŻ CHĘTNIE ODWIEDZIŁEM
BYŁ ROK PAMIĘTNY - DZIEWIĘĆDZIESIĄTY...
KIEDY SIĘ PUCZ W MOSKWIE ROZGRYWAŁ
TRZECH PANÓW KOŁO BIAŁOWIEŻY
SZUSZKIEWICZ, JELCYN NO I KUCZMA
"PRZYNIEŚLI WOLNOŚĆ" KRAJOM SOWIECKIM
PODJĄŁEM PRACĘ W ROSTOWIE NAD DONEM
KOZACY MI ŚMIERĆ OBIECYWALI
BO MIAŁEM W PARAFII SPORO MŁODZIEŻY
OTWARŁEM WIELE NOWYCH PARAFII
SZPICLE STĄPALI MI PO PIĘTACH
WIĘC NA SYBERIĘ SIĘ PRZENIOSŁEM
W TYM CZASIE JELCYN ABDYKOWAŁ
PUTIN WZIĄŁ WŁADZĘ W SWOJE RĘCE
WOLNOŚCI W KRAJU ZROBIŁO SIĘ MAŁO
W MOSKWIE TRZY DOMY OD PROCHU RUNĘŁY
PUTIN OBIECAŁ, ŻE ZNAJDZIE "WINNYCH"
CZECZENIA KRWIĄ SIĘ ZACHŁYSNĘŁA
TO BYŁ ZABAWY "MIŁY POCZĄTEK"
PUBLIKA NIE MOGŁA SIĘ NUDZIĆ NI CHWILI
ZACZĘLI ZNIKAĆ DZIENNIKARZE
"NIEZNANI SPRAWCY" KSIĘŻY NISZCZYLI
NIKT EWIDENCJI NIE PROWADZIŁ
KTOŚ BYŁ OTRUTY, ZABITY PRĘTEM
LUB POD KOŁAMI CIĘŻARÓWKI
ZASZLACHTOWANY W BIAŁY DZIEŃ
JA MIAŁEM SZCZĘŚCIE - "DEPORTOWALI"
PODOBNIE ZROBILI Z MOIM BISKUPEM
W POLSCE NIEKTÓRZY PROTESTOWALI
WIĘKSZOŚĆ MÓWIŁA "ŻESMY GŁUPI..."
PODJĄŁEM PRACĘ NA UKRAINIE
ZNÓW NIEDALEKO OD ROSTOWA
WTEDY NIEZNANY BYŁ TO TEREN
PUTIN ROZSŁAWIŁ JEDNAK DONBAS
ROBIŁEM W TYM KRAJU TO CO ZAWSZE
PO CAŁYM OKRĘGU JEŹDZIŁEM UPARCIE
DWA STARE KOŚCIOŁY MI ZWRÓCONO
REJESTROWAŁEM SZEŚĆ NOWYCH KAPLIC
DIABEŁ SIĘ ZEMŚCIŁ - NADESZŁA CHOROBA
OD PRZEMĘCZENIA NERKI MI SIADŁY
GROZIŁY DIALIZY LECZ W WIELKIM PEKINIE
DOBREGO LEKARZA MI ZNALEŹLI
Z DONBASU PRZENIOSŁEM SIĘ DO TASZKIENTU
KRAJ POLICYJNY, WSPOMNIENIE ANDERSA
NIEWIELE TAM BYŁO DO ROBOTY
REŻYM ISLAMSKI WSZYSTKIM MIESZAŁ
ZAJĄŁEM SIĘ NIETYPOWĄ PRACĄ
DO POLSKI WYSŁAŁEM TROCHĘ DZIECI
KTOŚ ZROBIŁ MATURĘ, POSZEDŁ NA STUDIA
BY ZOSTAĆ W POLSCE KTOŚ SIĘ OŻENIŁ
NIEKTÓRZY MÓWILI - "TO NIE MISJE,
TEN CZŁOWIEK SIĘ BAWI W POLITYKĘ"
ZŁOŻYŁEM PODANIE DO PAPUI
NIECHAJ ZAMILKNĄ "ZŁE JĘZYKI"
TU ODSZUKALEM CIEKAWĄ LEGENDĘ
O NASZYM RODAKU Z UKRAINY
NAZWISKO DZIWNE MAKLUCHA - MAKLAIN
MATKA KRWI POLSKIEJ - NAZWISKO NIEMIECKIE
MAKLAIN STUDIOWAŁ MEDYCYNĘ
BYŁ DARWINISTĄ - PODRÓŻNIKIEM
DWA LATA PRZESIEDZIAŁ KOŁO MADANGU
W PAPUI SPISUJĄC JĘZYK, OBYCZAJ
PISAŁ DO CARA, BY TUTAJ ZBUDOWAĆ
PORTY I POMÓC ZAŁOŻYĆ PAŃSTEWKO
COŚ PODOBNEGO NAPISAŁ DO ANGLII
LECZ HACZYK POŁKNELI TYLKO NIEMCY...
TAK SIĘ ZACZĘŁA KOLONIZACJA
W TYM CZASIE ZJAWILI SIĘ MISJONARZE
PRÓCZ WIARY PRZYNIEŚLI TU MEDYCYNĘ
SZKÓŁ MNÓSTWO I CYWILIZACJE...
NADAL JEST DZIKI TEN KRAJ JAK SYBERIA
ZWYCZAJE TUBYLCÓW JESZCZE GORSZE
SKORUMPOWANY JEST KRAJ JAK SOWIECKI
PIJANE BÓJKI, KRADZIEŻE, GWAŁTY
STRASZNA JEST MAGIA, BO SKUTECZNA
"SANGUMA" ZABIJA NA ODLEGLOŚĆ
NIE MA JUŻ DZIŚ KANIBALIZMU
CHYBA ŻE TAJNY GDZIEŚ W PODZIEMIU...
I Z TEGO KRAJU PISZĘ JAK ŻEBRAK
BO MOŻE KOMUŚ SIĘ TO SPODOBA
BY MI TU POMÓGŁ WYTRWAĆ CZAS JAKIŚ
I TROCHĘ DROBNYCH RZECZY POSŁAŁ
W PAPUI MAM BARDZO DUŻĄ PARAFIĘ
LINIA BRZEGOWA 100 KILOMETRÓW
OKOŁO 60-CIU WIOSEK
25 SZKÓŁ KATOLICKICH
JEST JEDEN SZPITAL, 5 PIELĘGNIAREK
FUNKCJONUJEMY BEZ LEKARZA
NIEDAWNO ZAPADŁEM NA MALARIĘ
DWA DNI CZEKAŁEM NA LEKARSTWO...
TERAZ MAM URLOP PO DWU LATACH
TAK DŁUGO BYŁEM BEZ INTERNETU
NIE MIAŁEM JAK I Z KIM POGADAĆ
W NASZYM OJCZYSTYM POLSKIM JĘZYKU
WIĘC CO TO MISJE CHCIAŁEM POWIEDZIEĆ
WIERSZAMI, ŻEBY BYŁO FAJNIE
JEŚLI SIĘ TOBIE SPODOBAŁO
SKOPIUJ I PRĘDKO: PODAJ DALEJ
KS. JAREK WŚNIEWSKI
DIOCESE KIMBE
P.O. BOX 182, WNB-621
PAPUA NEW GUINEA
email : xjarek@xjarek.net
stronka www.xjarek.net
Wysyłam te genialne gawędy - felietony z urlopu i o misjach, oraz świadectwo ode mnie - skutki słów tego misjonarza. Może też znajdziecie pytania, na które jeszcze nie padły odpowiedzi Na pewno to byłby miły prezent na 25-lecie posługi misyjnej...
czwartek, 10 czerwca 2021
Korzenie „Brukselskiej UE”
https://abelikain.blogspot.com/2013/07/to-wszystko-o-czym-chciaes-dowiedziec.html?view=classic
Wstęp
Rozdział 1
Podsumowanie dowodów
Pobierz teraz (5.52 MB)
Rozdział 2
WALTER HALLSTEIN: Wybitny nazistowski prawnik i główny architekt Brukselskiej Unii Europejskiej
Pobierz teraz (2.62 MB)
Rozdział 3
Kartel makroregionalny (niem. Das Großraum-Kartell) i jego sieć organizacyjna
Pobierz teraz (601 kB)
Rozdział 4
DZISIEJSZA BRUKSELSKA UNIA EUROPEJSKA: Co kartel naftowofarmaceutyczny i jego polityczni poplecznicy chcieliby przed Tobą ukryć?
Pobierz teraz (1.25 MB)
Rozdział 5
OSIEMSET LAT PO AKCIE MAGNA CARTA: Rządy Brukselskiej Unii Europejskiej mogą zakończyć wieki wolności i niezależności Wielkiej Brytanii
Pobierz teraz (443 kB)
Rozdział 6
Kto jest kim w Brukselskiej Unii Europejskiej
Pobierz teraz (838 kB)
Rozdział 7
Relay Of Life (Sztafeta Życia)
Pobierz teraz (66 kB)
https://www.relay-of-life.org/pl/2017/09/nazistowskie-korzenie-brukselskiej-ue/
czwartek, 20 maja 2021
sobota, 8 maja 2021
sobota, 22 sierpnia 2020
środa, 24 czerwca 2020
czwartek, 14 listopada 2019
Co mówi Polsce Wanda Półtawska
"Nie mam raka. Nie będzie żadnej operacji, zwężenie ustąpiło, bóle
znikły, nie boli mnie nic. (...) Nie śmiem powiedzieć, że to cud,
odsuwam tę myśl - boję się jej".
Jeśli rzeczywiście powrót Półtawskiej do pełni sił po ciężkim oparzeniu
w 2014 roku był cudem, to nie był to pierwszy cud w jej życiu. W 1962
roku niebo też w jej intencji było szturmowane. Z pewnością robił to
Brat, Wojtyła, za pośrednictwem - dziś już świętego, a wówczas żyjącego w
opinii świętości - włoskiego zakonnika, o. Pio.Tuż po wakacjach w 1962 roku Wojtyła wyjechał do Rzymu na pierwszą sesję II Soboru Watykańskiego. Pozostali w Krakowie Półtawscy szykowali się do kolejnej przeprowadzki. Kilka lat wcześniej Wanda, która była wówczas radną dzielnicy Stare Miasto, jako ofiara eksperymentów pseudomedycznych w Ravensbruck dostała od premiera Józefa Cyrankiewicza przydział na mieszkanie przy rondzie Mogilskim, tuż obok pętli tramwajowej. Hałas pojazdów uniemożliwiał jej spanie, więc niemal natychmiast dała ogłoszenie w gazecie o zamianie. Po kilku miesiącach udało się wymienić mieszkanie na lokal przy ul. Brackiej - tuż przy krakowskim Rynku, parę minut spacerem od kurii przy Franciszkańskiej. Jednak w tym czasie pojawiły się u niej silne bóle. Początkowo tylko w nocy, potem także w ciągu dnia. Zaczęła podejrzewać, że to nowotwór. Jej diagnozę 31 października potwierdził lekarz. Rak jelita grubego.
"Pani doktor nie powiedziała mi diagnozy wprost. Wiedziałam, że nie miała odwagi. Powiedziała opisowo: na wysokości 13 cm twardy, okrężny naciek z owrzodzeniem - źródło bólu!" - zapisała w notatkach. Dodając, że była wprawdzie spokojna, nurtowały ją jednak pytania o to, co robić dalej, ile czasu jeszcze jej zostało: "Ale uświadomiłam sobie, że małe mają dopiero 4 lata! I nagle zdecydowałam, że wezmę urlop bezpłatny i spędzę resztę życia z dziećmi, żeby coś zapamiętały z matki, zanim zabierze mnie przedłużone rakowe konanie!".
Następnego dnia - w uroczystość Wszystkich Świętych, w dzień rocznicy święceń kapłańskich Wojtyły - poszła na cmentarz, bo wydawało jej się, że musi wybrać miejsce na grób. "Skończyłam 41 lat życia. Dużo, ale mało, żeby umierać!" - notowała.
Pomimo bólu i zmęczenia rzuciła się w wir pracy. By wykończyć "planowo wszystkie pozaczynane sprawy", by ukryć słabość przed rodziną. O diagnozie lekarzy nie powiedziała bowiem mężowi. Gdy ze łzami w oczach pytał, co przed nim ukrywa, śmiała się, a on się uspokajał. "Płacz Andrzeja ujawnił mi jedno: jeżeli będą jakiekolwiek szanse przedłużenia życia, szanse jakiejkolwiek operacji, muszę się zgodzić. To nic, że będzie to jakiś czas życie kalekie. Dla niego lepiej, żebym była żywa jak najdłużej" - pisała. Jednocześnie zdawała sobie sprawę z tego, że życie ze sztucznym odbytem jest właściwie kalectwem. Walczyła samotnie. Nikt nie wiedział. Mocowała się z Bogiem: "Jezu, widzę to tak jaskrawo, że boli samo przeczucie. (...) Panie, nie dorosłam do tego krzyża, takiego krzyża! Nie chcę, nie chcę, nie mogę tego przyjąć!".
A dalej: "Coś się we mnie boi i zarazem coś ufa; coś jest głębią spokoju i coś we mnie ginie w niepokoju! Rozdarcie - coś podejrzewa najgorsze i coś we mnie ufa, spodziewa się... Czego? Cudu?". Pracuje szybciej i dokładniej. Nie ma obok niej Brata, a ona czeka na jego pośrednictwo. Chce napisać do niego list. "Ale nagle pomyślałam, że zanim te napisane przeze mnie teraz słowa dotrą do Ciebie, mnie może już tu nie będzie. I zatłukło mi się serce lękiem" - pisała w notatkach przeznaczonych dla Wojtyły.
List z wiadomością o chorobie oraz z pojawiającymi się w związku z nią pytaniami do Wojtyły jednak wysłała. Mężowi nie mówiła nic. Przeprowadzka i zamieszanie wokół niej pozwalały na ukrywanie cierpienia.
10 listopada 1962 roku Wojtyła pisał z Rzymu: "Twoje przekonanie, że jest nowotwór, nie zostało wprawdzie potwierdzone, ale można je przyjąć. Chodzi o to, co dalej robić. I tutaj, Dusiu, pragnę Cię, tak jak umiem, zmobilizować do walki o Twoje zdrowie i życie. Widzisz, masz za sobą straszliwe doświadczenia Ravensbruck, masz szereg ciężkich porodów i wyczerpującą pracę, ale dopiero co skończyłaś 40 lat, masz czworo małych dzieci i Andrzeja. Dusiu, jest jeszcze coś więcej - jakaś misja czy powołanie, które jest rzeczą rzadką, jakieś szczególne doświadczenie człowieka oparte na samodoświadczeniu. Chodzi o to, aby tymi wartościami jak najdłużej służyć innym, choćby nawet nie w takim zakresie ilościowym, ale tutaj przede wszystkim jakość jest ważna".
W dalszej części zachęcał do poddania się operacji, zapewniał o modlitwie za nią i podkreślał, że mąż musi się dowiedzieć, bo "pozostawianie go poza zasięgiem tej sprawy, pozostawianie go w nieświadomości poza tym, że jest niemożliwe, byłoby chyba jakąś krzywdą". List - zgodnie z prośbą Półtawskiej - wysłał na adres ks. Mariana Jaworskiego.
Kilka dni później Półtawska podjęła decyzję o poddaniu się operacji. Odbyła rozmowę ze znajomym doktorem, który zgodził się przeprowadzić zabieg. Termin wyznaczono na czwartek 22 listopada. O chorobie powiadomiła męża. Płakał. W sobotę 17 listopada poszła do szpitala na badania. "Powiedzieli, że jest jeden procent na sto, że może to nie rak. Po co tak mówią, chyba lepiej milczeć" - odnotowała w zeszycie. Weekend spędziła w domu. Do kliniki wróciła we wtorek. W środę przeprowadzono kolejne badania. W czwartek - 22 listopada - napisała: "Jestem jak uderzona, nie mogę siebie odnaleźć. Boję się powiedzieć, co się stało, boję się rzecz nazwać po imieniu. (...) Badanie ostateczne, ostatnia rektoskopia wykazała zupełnie co innego. (...) Owrzodzenie, które wczoraj było, zniknęło, nie ma go, została lekko zaróżowiona po świeżym zagojeniu śluzówka. Nie mam raka. Nie będzie żadnej operacji, zwężenie ustąpiło, bóle znikły, nie boli mnie nic. (...) Nie śmiem powiedzieć, że to cud, odsuwam tę myśl - boję się jej. (...) Ja nie modliłam się o zdrowie, to nie ja uprosiłam!". W notatkach z kolejnych dni niedowierzanie miesza się z lękiem. Przecież nie prosiła o żaden cud, a została "osaczona przez Boga". I natrętne pytanie: "Czego chcesz ode mnie, Panie?".
Wiadomość o cudownym uzdrowieniu błyskawicznie posłano do Rzymu. Wojtyła odpisał 26 listopada, ale list do Krakowa dotarł dopiero 7 grudnia. "Za tamto, tj. przywrócenie zdrowia Dusi, dziękujemy - obyśmy umieli tak samo gorąco dziękować, jak umiemy prosić" - pisał. Ale jak można dziękować tak samo, jak prosić, skoro Wanda nie prosiła o cud? "Nie umiałabym uwierzyć w cud i nie umiem przeżyć cudu! - odnotuje. - Właśnie o to chodzi: ja nie umiem przeżyć cudu - dlaczego? Usiłuję zrobić analizę. Chyba coś się we mnie buntuje przeciwko takiemu »manipulowaniu« mną. A fakt uzdrowienia, zamiast rzucić mnie na kolana z wdzięcznością dla Boga, wzbudził we mnie bunt".
"Ja nie modliłam się o zdrowie, to nie ja uprosiłam!" - pisze Półtawska. A zatem kto? Cofnijmy naszą narrację do 17 listopada 1962 roku, do dnia, w którym przeszła w szpitalu pierwsze badania przed operacją. Tego właśnie dnia bp Karol Wojtyła napisał jednozdaniowy list do San Giovanni Rotondo. Jego adresatem był o. Pio: "Wielebny Ojcze, proszę o modlitwę w intencji czterdziestoletniej matki czterech córek z Krakowa w Polsce (podczas ostatniej wojny przebywała pięć lat w obozie koncentracyjnym w Niemczech), obecnie ciężko chorej na raka i będącej w niebezpieczeństwie utraty życia: aby Bóg przez Wstawiennictwo Najświętszej Dziewicy okazał swoje miłosierdzie jej samej i jej rodzinie".
List za pośrednictwem przyjaciela - ks. Andrzeja Marii Deskura, wówczas referenta w Papieskiej Komisji ds. Kinematografii i Radia - trafił do rąk Angela Battistiego, który od 1941 roku znał o. Pio. Następnego dnia, w niedzielę 18 listopada, wieczorem koperta jest już w rękach świątobliwego zakonnika. Battisti relacjonuje: "Ojciec Pio poprosił mnie o otwarcie koperty i przeczytanie listu. Byłem zaskoczony: list nie zawierał nic nadzwyczajnego. Był jednym z wielu tego rodzaju, które Ojciec Pio otrzymywał każdego dnia od osób proszących go o modlitwę". Po wysłuchaniu treści listu zakonnik mówi: "Angelino, jemu nie można odmówić!" i poleca, by biskupa z Polski zapewnić, że będzie się gorąco modlił "za tę mamę".
Jedenaście dni później Wojtyła pisze kolejny list, w którym informuje zakonnika o niespodziewanym uzdrowieniu kobiety, jeszcze przed operacją: "Bogu niech będą dzięki. Także Tobie, Wielebny Ojcze, serdecznie dziękuję". Także i w tym przypadku posłańcem jest Angelo Battisti, który staje przed o. Pio 1 grudnia, a ten prosi o odczytanie listu. "Panu niech będą dzięki!" - mówi zakonnik i poleca, by Battisti przechował oba listy, "ponieważ pewnego dnia się przydadzą".
Półtawska nie wiedziała nic o listach Brata wysyłanych do San Giovanni Rotondo. Nie miała nawet pojęcia o istnieniu o. Pio. O wszystkim dowiedziała się dopiero w grudniu 1962 roku po powrocie Wojtyły z Rzymu. "Nie pytałam o nic i wolałam to zamknąć. (.) Zamknęłam ten rozdział, ale było we mnie to pytanie: »Jak to naprawdę było?«. Drążyło mnie".
W grudniu 1997 roku Jan Paweł II powie w rozmowie ze swoim biografem, że według jego przekonania był to cud, do którego doszło za pośrednictwem o. Pio. Z notatek Półtawskiej z roku 1962 wynika, że także ona tak uważała, ale nie chciała przyjąć tego do wiadomości. Wypierała to. W wywiadzie udzielonym w 2001 roku dwumiesięcznikowi "Głos Ojca Pio" wyznała, że nie brała pod uwagę Bożej ingerencji, a fakt zniknięcia objawów chorobowych uważała za mieszczący się "w ramach pomyłki diagnostycznej". W cud uwierzyła dopiero w maju 1967 roku, a więc prawie pięć lat po wyzdrowieniu.
Na początku tego roku Półtawska wyjechała do Stanów Zjednoczonych na skomplikowaną operację kręgosłupa szyjnego. Groziło jej porażenie wszystkich kończyn i krakowscy neurochirurdzy zdecydowali się wysłać ją do Honolulu, do prof. Ralpha Clowarda - wybitnego specjalisty od tego typu zabiegów. Operację przeszła pod koniec lutego i na początku marca opuściła klinikę. Na powrót do Polski otrzymała od niemieckiej organizacji Pax Christi bilet okrężny i mogła wybrać dowolną trasę powrotną. Wracała przez Londyn, Paryż oraz Rzym. W notatkach z podróży kilka razy pisze, że chciałaby spotkać o. Pio, lecz nie potrafi uzasadnić dlaczego. Pod koniec kwietnia znalazła się we Włoszech, a 11 maja dojechała do San Giovanni Rotondo. Następnego dnia zobaczyła się z o. Pio.
"Jest we mnie tak, że nie znajduję słów, nie chcę nic pisać, nie chcę nikomu mówić. Opowiem Ci, jak się spotkamy - ale. teraz dopiero na pewno wiem, co się stało w listopadzie 1962.
Wiem - ale jak to wyrazić? Brak słów - no i teraz jest we mnie wreszcie uciszenie" - pisze w notatce przeznaczonej dla Wojtyły i mimo zastrzeżenia, że opowie wszystko przy osobistym spotkaniu, podaje lakoniczny opis zetknięcia się ze świątobliwym zakonnikiem.
Po mszy św., wychodząc z zakrystii, podszedł do niej i kładąc rękę na jej głowie, zapytał: "Allora, va bene?". "Kobieta obok nas rozpłakała się i mówi, że tyle razy tu była, a nigdy nikogo nie dotknął, że mamy szczęście. Wiem, że to było dla mnie - nikt mi tego nie wytłumaczy. To przeze mnie pogłaskał także zakonnice. Ale to było dla mnie - rozpoznał mnie. I teraz jest we mnie wreszcie wyciszenie" - napisze.
Wydarzenie to przez wiele lat było tajemnicą rodziny Półtawskich oraz Karola Wojtyły. Nikomu o tym publicznie nie mówili. Przechowane przez Angela Battistiego dwa listy Wojtyły do o. Pio po raz pierwszy opublikowano dopiero w 1987 roku z okazji wizyty Jana Pawła II w San Giovanni Rotondo. Sama Półtawska wypowiedziała się na ten temat dopiero pięć lat później. W 1992 roku o spotkaniu z o. Pio napisała: "To spojrzenie mam w sobie -i tego spojrzenia nie da się opisać. A ja nagle wiedziałam, że On mnie rozpoznał i że to właśnie On przyczynił się do tych pięciu procent tam, wtedy - na oddziale onkologii! Spojrzenie i uśmiech jakby trochę figlarny... (...) Czułam i czuję do dziś dotyk tej dłoni na mojej głowie. Zrozumiałam i rozumiem do dziś to spojrzenie przenikające do głębi serca - i noszę je w sobie".
Ojciec Pio stał się jej prywatnym - choć wtedy jeszcze nieformalnym - świętym. Do tego stopnia bliskim, że zaczęła mu przypisywać wiele wydarzeń ze swojego życia.
Jak choćby to, gdy w jakimś parku podeszła do niej nieznajoma kobieta i poprosiła, by poszła z nią do ciężko chorej siostry. Kiedy do niej dotarły, ta bez ogródek oświadczyła, że miała pewność, że Półtawska do niej przyjdzie. Ojciec Pio jej o tym powiedział.
Albo to, gdy stojąc w deszczu w długiej kolejce na postoju taksówek i widząc, że nie zdąży na zaplanowane spotkanie, westchnęła: "No, tym razem muszę mieć pomoc z góry, bo nie ma siły, nie zdążę". Nagle pojawia się dawny pacjent i proponuje pod-wiezienie.
Albo w 1978 roku, gdy przed Bożym Ciałem lało jak z cebra, a ona poprosiła o pomoc o. Pio. Podczas mszy św. odprawianej w katedrze na zewnątrz jeszcze padało, ale gdy tylko ludzie wyszli na dwór, deszcz ustał i przez całą procesję nie spadła ani jedna kropla wody. Lunęło, gdy wrócili do katedry. "Cud? Oczywiście, zjawisko naturalne - ale ja wiem, że to nie tak. Że mój prywatny Święty podtrzymał niebo i zasłonił Hostię niesioną na ulice. Nie zmuszam nikogo, żeby w to wierzył - nie mówię, ale ja wiem" - stwierdza.
Także podczas wycieczki z przyjacielem księdzem. Też padało, ale o. Pio sprawił, że gdy zaczynali mszę św., przestało. Nad nimi piękne słońce, a po bokach ciężkie deszczowe chmury.
Albo wtedy, gdy po niegroźnym wypadku samochodowym na jej twarzy pojawił się obrzęk, spowodowany przez płyn mózgowo-rdzeniowy. Znajomy lekarz orzekł, że trzeba operować, ale przecież ona musi pojechać do Rzymu! I wtedy pomaga przyłożony do twarzy obrazek z kawałeczkiem relikwii i modlitwą o beatyfikację o. Pio. Rano po obrzęku nie było śladu.
Interwencja ma miejsce także podczas wizyty u pewnego kapłana, który był zaprzyjaźniony z o. Pio i miał w domu różne należące do niego kiedyś przedmioty. Przy stole wywiązała się ożywiona rozmowa z innymi gośćmi. Krytykowano Kościół, hierarchów. A kiedy Półtawska mówi, że ta dyskusja na pewno nie podobałaby się o. Pio, "z tych nagromadzonych przedmiotów buchnął tak skoncentrowany zapach kwiatów, jakby ktoś rozbił flakon perfum". Wszyscy zamilkli, a ona powiedziała tylko: "no właśnie".
Czy pomógł wtedy, gdy jesienią 1975 roku po raz kolejny zdiagnozowano u Półtawskiej nowotwór? Złośliwy - do natychmiastowego usunięcia. Sytuacja trochę podobna do tej z listopada 1962 roku. Wojtyła w Rzymie, ona w krakowskim szpitalu przeżywa wszystko w samotności. Znów strach przed operacją, przed kalectwem. Nowotwór usunięto w całości. Przerzutów nie było. W notatkach żadnych śladów po prośbach o pomoc do o. Pio.
"Chciałabym doczekać tej chwili, kiedy fanfary na placu świętego Piotra ogłoszą, że Kościół uznał Go świętym - chciałabym tego nie dla mnie, bo ja sama nie mam żadnych wątpliwości. (.) Taki święty jest potrzebny dla naszej ziemi i dla tej zagubionej ludzkości, która nie może odnaleźć prostej drogi do nieba. Chciałabym to widzieć, jak się odsłoni jego postać wyniesiona na ołtarze, i myślę, co zrobić - co zrobić?! - żeby ten moment przyspieszyć? Jak poruszyć to Niebo? Myślę, że do tego trzeba poruszyć Niebo, bo ta ziemia jest zbyt oporna i pełna przeszkód" - napisze Półtawska w 1992 roku w jednym z artykułów.
- Poruszała to niebo wszelkimi możliwymi sposobami. W sprawie beatyfikacji naciskała na wszystkich, którzy mogli coś w tej sprawie zrobić. Oczywiście głównie na Jana Pawła II, któremu też zależało na szybkich pracach przy procesie - mówi mi abp Edward Nowak, w latach 1990-2007 sekretarz watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. - Półtawska wręcz nas zadręczała w tej sprawie. Mówiła, że my w kongregacji nic nie robimy, że za wolno pracujemy. Nie mogła zrozumieć, że pewnych procedur po prostu nie da się przeskoczyć czy obejść - dodaje.
To podejście widać w jednym z tekstów Półtawskiej, w którym porusza m.in. problem procesu beatyfikacji zakonnika z San Giovanni Rotondo: "No więc żeby poruszyć Niebo, trzeba się modlić o to, żeby ten proces wreszcie się skończył. Bo właściwie ten proces to jest tylko biurokracja, sterty papierów, które i tak nie przemogą ludzkiej pewności. Padre Pio jest święty, czy go tak nazwą, czy nie. Ludzie - setki, tysiące ludzi - dziś już mają to przekonanie, ale jest potrzebny ten akt formalny, żeby jeszcze pomnożyć możliwości działania".
W tym samym tekście wspomni również o tym, że przy każdej wizycie we Włoszech odwiedza San Giovanni Rotondo i modli się przy grobie zakonnika. Niepokoi ją fakt, że jego współbracia usuwają kwiaty z jego grobu, bo przed beatyfikacją nie wolno szerzyć kultu. "Nie rozumiem tego. Co to znaczy? Kto może mi zabronić modlić się do mojego Świętego? A wreszcie, przecież warunkiem kanonizacji jest vox populi (»głos ludu«)! Ludzie muszą uznać kogoś świętym i dopiero wtedy Kościół to akceptuje. A ludzie już dawno uczynili Ojca Pio świętym, bo Go znali. »Znał swoje i one go znały« - więc na co jeszcze czekać???" - pytała.
- W tym artykule najlepiej opisała swoje podejście do procedury. Wychodziła z założenia, że skoro ona jest przekonana o świętości o. Pio, to cały Kościół musi tak uznać. Nie ma na co czekać. Parę razy byłem świadkiem tego, jak wierciła Janowi Pawłowi II dziurę w brzuchu w tej sprawie - opowiada jeden z obecnych pracowników Kongregacji. - A on za każdym razem tłumaczył, że nie ma się co spieszyć - dodaje.
"Pozwoliłam sobie nawet przypomnieć Ojcu Świętemu, że św. Antoni został wyniesiony na ołtarze w ogóle bez procesu, tylko decyzją papieża. Ale nasz Ojciec Święty odpowiada: »Ja też chcę, ale wszystko ma swój czas« i uważa, że trzeba respektować oficjalną drogę wyznaczoną przez kongregację. Ile razy mówię, że chcę doczekać tej chwili, a jestem już stara, Ojciec Święty odpowiada: »Ja też chcę, a jestem starszy« - no i takie są nasze rozmowy" - mówiła Półtawska w wywiadzie dla "Głosu Ojca Pio".
W listopadzie 1996 roku Jan Paweł II napisał do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych list z prośbą o przyspieszenie prac nad procesem beatyfikacyjnym o. Pio. Komisja teologów nie badała cudownego uzdrowienia w 1962 roku Wandy Półtawskiej, bo w procesie nie liczą się cuda dokonywane za życia kandydata na ołtarze. W grudniu 1997 roku Kongregacja zakończyła prace. Beatyfikacja o. Pio odbyła się 2 maja 1999 roku na placu św. Piotra w Rzymie. Trzy lata później - 16 czerwca 2002 roku - Jan Paweł II ogłosił go świętym. W obu uroczystościach brała udział Wanda Półtawska. A kiedy później bywała w San Giovanni Rotondo, gwardian tamtejszego klasztoru dawał jej klucz do celi o. Pio, by mogła tam spokojnie pobyć.
W marcu 2017 roku Wanda Półtawska przekazała parafii pw. św. Ojca Pio na warszawskim Gocławiu jego relikwie, które sama wcześniej otrzymała od przyjaciół świętego. Są to skrzepy krwi świętego oprawione w obrazek, zdobiony relikwiarz z fragmentem bandaża z jego rany oraz obrazek z własnoręczną dedykacją.
https://deon.pl/wiara/duchowosc/cud-wandy-poltawskiej,457769
Wanda Półtawska: Jan Paweł II bolał nad ateizacją Polski. Ignorancja jego nauki jest żenująca
czwartek, 30 maja 2019
wtorek, 6 listopada 2018
niedziela, 15 lipca 2018
Pornografia gorsza niż polityka
Pornografia gorsza niż polityka
Wzrastająca w siłę pornografia zmienia normy społeczne. Niedługo sami będziemy żyć w filmie pornograficznym. “Dążymy do zepsucia dla celów kontroli” – Giuseppe Mazzini (1805-1872) , włoski przywódca masonerii.
Kontrolująca ludzkość satanistyczna sekta – Illuminati – kabaliści, żydowscy bankierzy i masoneria zadłużają państwa w celu dosłownego wykupienia i finansowego zniewolenia całego świata. Ich kontrola nad naszą kulturą jest tak efektywna, że dopiero teraz zaczynamy zdawać sobie sprawę z faktu bycia ich niewolnikami. Zaczynamy dostrzegać prawdę w momencie gdy nasz glob przemienia się w imperialistyczne państwo policyjne. Również “wyzwolenie seksualne” i pornografia są bronią polityczną zaprojektowaną w celu degradacji i manipulacji społeczeństwa.
Illuminati wiedzą że prawdziwy mężczyzna, posiadający wsparcie lojalnej żony, będzie walczył w obronie swojej rodziny i zrobi wszystko by zapewnić swoim dzieciom dobrą przyszłość. Dlatego lepszym rozwiązaniem dla nich jest zamienić mężczyzn i kobiet w uzależnione od seksu jednostki, skłonne zdradzić swoje rodziny za chwilę przyjemności. Pornografia jest używana niczym broń. Naziści używali pornografii do deprawowania ludności w okupowanej Polsce: “Władze przymykały oko na nielegalne pędzenie alkoholu. W Warszawie znajdowały się przybytki hazardu do których wstęp mieli jedynie Polacy. Tolerowano prostytucję. Sponsorowano też druk i dystrybucję pisemek pornograficznych.” (“Poland Under Nazi Occupation” 1961, str.218.) Kasyna, prostytucja, pornografia.
Brzmi znajomo? Pornografia jest ulubioną bronią najeźdzców. Gdy Izrael przejął kontrolę nad telewizją palestyńską na zachodnim Brzegu Jordanu, zaczął transmitować pornografię. Gdy USA najechały Irak nastąpił tam prawdziwy rozkwit pornografii. Dla coraz większej liczby ludzi seks staje się uzależnieniem. Pornografia jest jak narkotyk. W XIX wieku Brytyjczycy rozpoczęli wojny opiumowe ponieważ Chińczycy nie chcieli przyjąć ich “lekarstwa“. Tej broni używa się wobec nas od ponad 50 lat. Pornografia zaczyna tworzyć nowe normy społeczne. ILLUMINATI I ŻYDOWSKIE HOLLYWOOD To co uznaje się za “zmiany społeczne” jest w rzeczywistości dobrze przemyślanym elementem inżynierii społecznej. Hollywood zmienia nasze zachowanie i obyczaje. “Ryzykowny Interes (1983) określa się jako “komediodramat dla nastolatków”, podczas gdy jego prawdziwym celem było wychowanie nowej pornograficznej generacji.
Tom Cruise gra Joela Goodsona (Dobrego syna?), nastolatka którego fantazje erotyczne spełniają się w momencie gdy pewna młoda prostytutka (Rebecca de Mornay) wprowadza się do niego gdy rodzice Joela wyjeżdzają na wakacje. Film zawiera wiele gorących scen, wywyższa też prostytucję i seks przedstawiając je jako coś absolutnie niezwykłego w naszym życiu. I nic w tym dziwnego: film wyprodukował David Geffin, homoseksualista i Żyd, napisał zaś i wyreżyserował Paul Brickman, kolejny Żyd o bliżej nieokreślonych preferencjach seksualnych. Film Brickmana mówiący o deprawacji niewinności stał się wzorcem dla kolejnych amerykańskich filmów.
Cała seria American Pie (1999-2012) jest kolejnym przykładem żydowskiego kina Illuminati, komedii dla nastolatków opowiadającej w pierwszej części o przysiędze złożonej przez czterech nastolatków mających stracić dziewictwo przed ukończeniem szkoły (polecam czytać napisy końcowe po każdej obejrzanej, amerykańskiej “teen comedy”, a nawet w trakcie oglądania Comedy Central lub współczesnych amerykańskich komedii romantycznych – przyp. tłum).
Po raz kolejny mamy do czynienia z filmem zawierającym wystarczającą ilość seksu i nagości aby usprawiedliwić u młodego widza oglądanie pornografii. Tytuł “American pie” nawiązuje do sceny w której główny bohater zostaje przyłapany podczas masturbacji przy użyciu tradycyjnego placka z jabłkami – idealny symbol tego co Żydzi Illuminati i masoni myślą o amerykańskich wartościach, tradycji i tego co robią Ameryce.
W drugiej części filmu, American Wedding, (2003), przyszła panna młoda obciąga swojemu wybrankowi pod stołem w zatłoczonej restauracji. W trakcie wesela przyjaciel pana młodego zalicza jego babcię w ciemnej szafie, myśląc że ma do czynienia z jego puszczalską siostrą. Babcia jest tak zadowolona że błogosławi ślub wnuka z – jak to określiła uzywając żydowskiej terminologii – sziksą. W ostatniej scenie inny jego przyjaciel zajmuje się matką kolegi w trakcie kąpieli.
Ten koszmarny, psychologiczny atak na naszą moralność i przyzwoitość jest częścią nienawistnej, talmudycznej strategii Illuminatów wymierzonej w instytucję rodziny. Jedyne czego chcą to jej zniszczenia. W tym kontekście filmy Beztroskie lata w Ridgemont High (1982) czy Pretty Women (1990) również są podejrzane ze względu na eksponowanie nagości i usprawiedliwianie aborcji i prostytucji.
Wszystkie te filmy są cześcią strategii zniesienia ograniczeń moralnych i zastąpienia ich przyzwoleniem na nieprzyzwoitość, pornografię i w ostatecznym rozrachunku satanizm królujący we współczesnych mediach. UPOWSZECHNIANIE PORNOGRAFII Według szacunków z roku 2005, 12% wszystkich stron internetowych oraz 25% wszystkich pobranych plików to porno. Prawie 30% oglądających porno to kobiety. Ludzie reagują na porno bardzo emocjonalnie. Coś takiego musi wpływać na normy zachowań. Wzrastająca w siłę pornografia zaczyna zmieniać normy społeczne. TSA postanowiła “przeszukać” genitalia 79-letniej kobiety. Czy widzicie co się dzieje? Tutaj nie chodzi o względy bezpieczeństwa. Wszyscy mamy “stać się gwiazdami porno”.
Gdzie są ci wszyscy żydowscy Illuminaci tak zaciekle broniący “praw człowieka”? Przecież ta staruszka była Żydówką! Niedawno sfotografowano marionetkę Illuminati Myley Cyrus bez spodni. Pokazywanie swojej waginy może być równie akceptowalne co publiczne pokazywanie swoich piersi. W czasie gdy tak wiele młodych kobiet pokazuje swoje genitalia w filmach pornograficznych, nowa moda wydaje się być nieuchronna. Patrząc z tej perspektywy “Dialogi Pochwy” reklamowane jako “kulturalna rehabilitacja” żeńskich genitaliów wydają się być częścią zaawansowanego planu (Patrz “Porn Play Degrades Women“ – Pornograficzna Sztuka Degraduje Kobiety).
Spójrz na ulicę. Młode dziewczyny reagują na medialne sygnały i wciskają się w obcisłe legginsy uwydatniające ich pośladki i “camel toe“. Młode kobiety były szanowane gdy wychodziły za mąż, gdy przyjmowały rolę żony i matki. Dzisiaj szukają szacunku jako substytut gwiazdek porno i charytatywnych prostytutek. Nikt nie dostrzega że ostatecznym celem Illuminati w stosunku do kobiet jest uczynienie ich towarem powszechnego użytku – tak jak np. woda w kranie. Jedno zaspokaja pragnienie, drugie żądze. Kolejnym efektem pornografii jest zatrzymanie osobistego rozwoju emocjonalnego.
Seks jest ważny w zalotach i prokreacji. Ludzie żyjący w zdrowych, normalnych małżeństwach szukają nowych zainteresowań gdy już wychowają dzieci i zaczynają się starzeć. E. MICHAEL JONES Obok Kevina MacDonalda, E. Michael Jones, redaktor Culture Wars, jest naszym największym ekspertem w dziedzinie kultury. W swojej książce Libido Dominandi, Jones opisuje ze szczegółami sposób w jaki Illuminati używali “wyzwolenia seksualnego” dla celów kontroli politycznej poczynając od czasów Rewolucji Francuskiej. Polecam posłuchać wywiadu z Jonesem.
Jones charakteryzuje rozwój pornografii jako bitwę między katolikami a “żydowskimi pornografami”, którą wygrali Żydzi Illuminati. W swojej ostatniej książce, The Jewish Revolutionary Spirit (Żydowski Duch Rewolucyjny), opisuje współczesną historię jako pełną nienawiści inwazję na cywilizację przeprowadzoną przez żydowskich kabalistów oraz ich masońskich sługusów uzurpujących sobie przywództwo w nie-żydowskich krajach. Ten wywiad można znaleźć tutaj. Ten proces przejmowania kontroli jest już praktycznie zakończony. Prawie wszyscy, a szczególnie Żydzi, wspierają nadchodzący samobójczy Nowy Porządek Świata.
Od tego zależy ich praca i kariera. Kabaliści bankierzy wżeniający się w nie-żydowskie rodziny satanistyczne zadbają o to by wina za to wszystko spadła na pozostałych Żydów. Sami wspierają finansowo wielu antysemitów i tworzą antysemityzm w celu zagwarantowania sobie wsparcia ich kabalistycznej agendy przez wszystkich Żydów. Jones zacytował Trockiego: “Pogromy w których cierpią zwykli Żydzi, służą szczytnemu celowi utrzymywania ich w absolutnej zależności od swych przywódców” (…) KONKLUZJA Wiemy już że ludzkość została przejęta przez satanistów. Ich kontrola przyjmuje formę uzależnienia od seksu i pełnej, choć fałszywej swobody.
Przygodny seks, nie mający nic wspólnego z miłością, zalotami i małżeństwem jest ekstremalnie degradujący dla człowieka, a w szczególności dla kobiety. Ich wyzwolenie to w rzeczywistości zniewolenie. Tak działa satanizm. Wszystko co obiecuje satanizm jest swoim kompletnym przeciwieństwem. Zło przyjmuje się za dobro i vice-versa. (…) O ile łatwiej jest dla Illuminati pozwolić ludzkości samej się zniewolić. O ile łatwiej jest tworzyć państwo policyjne gdy mężczyźni i kobiety myślą tylko o seksie.
Henry Makow, tłum: Radtrap
środa, 22 marca 2017
Psychuszka 3rp. Inż.Krystian BROLL, R.i.P.
Biegli nie mieli czasu na opinie, sędzia wyjechała do sanatorium, Krystian Broll nie doczekał odszkodowania
Sąd przyznaje: Krystianowi Brollowi należało się zadośćuczynienie. Chodziło tylko o wysokość. Według adwokata Brolla można było szybko wyliczyć, ile powinien dostać za każdy rok niesłusznie spędzony w szpitalu psychiatrycznym. Ale prokurator nie zgadzał się na wydanie wyroku częściowego. Sąd musiał się dowiedzieć, dlaczego mężczyzna był śmiertelnie chory.
Krystian Broll czekał:
- osiem miesięcy na rozpoczęcie procesu o zadośćuczynienie - w zrujnowanym domu bez ogrzewania,
- kolejne trzynaście miesięcy na opinię, czy jego zły stan zdrowia jest efektem farmakoterapii w szpitalu,
- miesiąc przed jego śmiercią biegli przyznali, że mogło tak być,
- dwa tygodnie po jego śmierci będzie ostatnia rozprawa - umorzenie.
Sanatorium i sezon urlopowy
- Sąd nie neguje, że pokrzywdzonemu należało się zadośćuczynienie i odszkodowanie za niesłuszne pozbawienie wolności - mówi Jacek Krawczyk, rzecznik Sądu Okręgowego w Katowicach, gdzie toczy się proces nieżyjącego już Krystiana Brolla.
Dowodem jest kasacja Sądu Najwyższego z 2014 roku, uchylająca wcześniejsze orzeczenia sądów w Rybniku i Gliwicach w tej sprawie. Dzięki tej kasacji Broll wyszedł na wolność. Sąd uznał, że był niesłusznie pozbawiony wolności.
Katowicki sąd miał tylko ustalić, ile mu się należy za te osiem lat detencji.
Broll złożył pozew w lipcu 2015 roku. Zażądał 14 mln zł zadośćuczynienia i 500 tys. zł odszkodowania.
Piotr Wojtaszak, adwokat Brolla podkreśla, że wtedy w Kodeksie Postępowania Karnego obowiązywał jeszcze przepis, nakazujący rozpatrywanie takich spraw w pierwszej kolejności. - Sąd zapomniał - twierdzi mecenas.
- Sprawy o niesłuszne pozbawienie wolności są u nas priorytetowe - nie zgadza się Krawczyk.
Proces ruszył w lutym 2016 roku. Na pierwszych trzech rozprawach, wyznaczanych co miesiąc, przesłuchiwany był Broll, mimo że Sąd Najwyższy zgromadził już w jego sprawie materiał dowodowy. - Takie są przepisy - kwituje Krawczyk.
Potem Broll miał pecha. Członkini składu sędziowskiego wyjechała do sanatorium i jeden termin mu przepadł. W postępowaniu karnym, jak mówi Krawczyk, nie można zastąpić sędziego. Trzeba powołać nowy skład i proces rusza od nowa.
A po powrocie sędzi rozpoczął się sezon urlopowy.
Chory z powodu leczenia
We wrześniu 2016 na wniosek pełnomocnika Skarbu Państwa i prokuratury sąd postanowił dopuścić dowód - opinie biegłych, czy stan zdrowia Brolla jest efektem farmakoterapii w szpitalu. Sąd nie mógł tego zrobić wcześniej, bo - jak wyjaśnia Krawczyk - wynikło to dopiero z zeznań pokrzywdzonego i świadków.
Zdaniem Wojtaszaka było w ogóle niepotrzebne. - Nigdy w swoich pismach nie podnosiłem, że podstawą roszczenia jest choroba. Podstawą pozwu był sam fakt pozbawienia wolności i warunki, w jakich przebywał przez ponad 8 lat mój klient - mówi.
Krawczyk: - Ale sąd nie ma taryfikatora, według którego można obliczyć, ile pieniędzy należy się poszkodowanemu. Nie można pomnożyć przez lata jakiejś kwoty. Trzeba ustalić ją w oparciu o coś. Chodziło przecież o ogromne pieniądze z budżetu państwa. W uzasadnieniu wyroku musimy podać motywy przyznania takiej kwoty.
Opinie mieli sporządzić biegli z Pracowni Badań Toksykologicznych Zakładu Medycyny Sądowej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Mieli na to miesiąc.
Gdy termin dobiegał końca, dwukrotnie (5 i 12 października) odmówili z powodu nawału innych pilnych zleceń.
Na rozprawie 3 listopada sąd postanowił zapytać kolejnych biegłych z onkologii i farmakologii. Tym razem mieli dwa miesiące. Nawet nie odpowiedzieli sądowi, czy zdążą. W końcu wydali opinię, ale z ponad miesięcznym poślizgiem.
10 lutego 2017 roku biegli orzekli, że nie wykluczają, iż Broll jest chory z powodu leczenia w szpitalu psychiatrycznym w Rybniku.
Interpretacje
Broll cierpiał na białaczkę limfatyczną. Nabytą, nie genetyczną - tak twierdził jego lekarz. Zdiagnozowali mu ją już w szpitalu. Zmuszony do remontowania zrujnowanego przez złodziei domu, musiał pożyczać pieniądze na życie.
Wojtaszak informował o tym sąd, obawiając się, że jego klient może nie doczekać wyroku. Wnioskował o wydanie wyroku częściowego. Broll mógłby dostać przynajmniej odszkodowanie za łatwiejsze do ustalenia straty materialne - okradziony i zniszczony dom, utracone zarobki.
Kodeks Postępowania Karnego nie przewiduje takiej możliwości. Zdaniem adwokata można wtedy posiłkować się Kodeksem Postępowania Cywilnego, który dopuszcza wyrok częściowy.
Krawczyk: - To kwestia interpretacji przepisów, czy w tym przypadku można. Ale prokurator się z tym nie zgadzał, więc wyrok i tak byłby zaskarżony. A przed uprawomocnieniem wyroku nie można by wypłacić pieniędzy.
Broll, emerytowany inżynier, umarł w nędzy, w domu bez ogrzewania 8 marca 2017 roku. 22 marca jego sprawa zostanie umorzona. Rodzina nie odziedziczy zadośćuczynienia.
Autor: Małgorzata Goślińska / Źródło: TVN 24 Katowice
Subskrybuj:
Posty (Atom)